You are hereAfeganistán. O que chaman democracia

Afeganistán. O que chaman democracia


ELECCIÓNS EN AFEGANISTÁN

O acontecido nas recentes eleccións de Afganistán pódenos servir para comprobar ata onde pode chegar o proceso de “xibarización” do concepto de democracia. “A UE considera que os comicios son un fito na democratización de Afganistán”, titulaba O País o 23 de setembro. Unha vez desenvolvidos os mecanismos de convencemento necesarios para conseguir modular as intencións de votos dos cidadáns, basta con reducir a iso un sistema para decretar a democracia. En Afganistán o 80% dos cidadáns non saben ler nin escribir polo que non poden ler ningún programa electoral e só un de cada catro ten acceso a unha televisión para ver as mensaxes dos candidatos. Ningún candidato que xurda do pobo ten a posibilidade de viaxar polo país para explicar as súas propostas. Os electores afgáns teñen ao 50% dos seus fillos sufrindo malnutrición, cada día morren 600 nenos por enfermidades evitables. 2'3 millóns de habitantes sobreviven ilegalmente cultivando opio.

Xa en 2005 a ONU gastara nas dúas convocatorias electorais un terzo do diñeiro destinado á reconstrución do país. O goberno español anunciaba o pasado mes de abril que España, como está “comprometida co proceso de democratización” de Afganistán, destinará “cinco millóns de euros a adestramento do Exército Nacional Afgán e catro millóns para o fondo electoral”. Esa é toda a axuda; obsérvese que está en consonancia co concepto que se ten de democracia: soldados e eleccións.

O modelo dominante traballa para que ninguén se plantee que é imposible unha democracia entre cidadáns que non saben ler nin escribir, que non teñen para comer, cuxos fillos morren diariamente por falta de asistencia e que só poden traballar cultivando droga ilegal para o resto do mundo. O pasado maio, con motivo das eleccións en India os medios non cesaban nas súas referencias a ese país como a democracia máis poboada do mundo (RTVE 13-5-2009, Europa Press 17-5-2009). A maior democracia do mundo votou, chegaron a titular algúns medios. A ningún ocorréuselle dubidar desa afirmación con 620 millóns de cidadáns vivindo con menos de 1,35 dólares ao día.

Cicais poderían preguntar a moitos afgáns ou indios se cambiarían a súa papeleta por un prato de arroz, un medicamento para a diarrea ou o acceso a auga potable. Así poderían saber moitos europeos e estadounidenses o que pensan alí da súa democracia.