You are hereZapatero e a guerra do século XXI

Zapatero e a guerra do século XXI


MÍSEIS EN ROTA

O pasado 5 de outubro, o Presidente Zapatero anunciou nunha rolda de prensa celebrada na sede da OTAN en Bruxelas, xunto ao Secretario de Defensa de EE UU, Leon Panetta, e o Secretario Xeral da OTAN, Anders Rasmussen, que a base naval de Rota acollería de maneira permanente a catro destrutores da Armada de EEUU dotados co sistema Aegis, punta de lanza do sistema antimísiles. Roto o embargo da noticia, a prensa anunciou estupefacta que a decisión unilateral de Zapatero, previa a un acordo do Consello de Ministros e co Parlamento disolto, era o resultado de máis de dous meses de negociacións secretas, das que só habia sido informado o dirixente da oposición Mariano Rajoy.

Se difícil resulta atopar razóns, non menos difícil é achar cualificativos para a decisión de Zapatero e a súa posterior execución. É, polo momento, unha ruptura con todos os mecanismos democráticos previstos na Constitución española, cos terminos da integración de España na OTAN. É, ademais, unha transgresión dos elementais procedementos diplomáticos que aconsellan non comprometerse cun Acordo que implica perigo de guerra sen ler o seu texto. Porque este non se redactará ata que non teñan lugar unhas negociacións que implicarán inevitablemente a adición dun novo anejo ao Convenio de Cooperación para a Defensa entre España e EE UU de 1988. Un texto de por se prolijo, dificil de xestionar, que foi emendado polo Goberno Aznar en 2002 ?cando se uniu á "guerra contra o terrorismo" do Presidente Bush?, e que se suma a outros 33 acordos de defensa entre España e Estados Unidos actualmente en vigor, entre eles o Memorandum de acordo para o apoio ao ciclo de vida de buques equipados con sistemas Aegis (fragatas F-100) de 2002, que desenvolvía a Declaración de intencións sobre leste mesmo asunto do ano 2000.

É dicir, que a participación de España no sistema antimísiles vén de fai máis dunha década, e que a actual estrutura da armada española está completamente determinada por esta participación, porque o seu catro fragatas da clase Álvaro de Bazán en servizo (e unha máis en construción), que forman o grupo de escolta do portaviones Principe de Asturias, están todas elas deseñadas para integrar o sistema Aegis.

O que altera substancialmente o novo acordo non é, por tanto, esa completa integración da Armada española na estratexia militar de EE UU e da OTAN, senón un cambio substancial na utilización da base naval de Rota, que pasa a ser porto permanente de catro destrutores da armada de EE UU, cuns 1200 militares norteamericanos de apoio e a utilización dos estaleiros Navantia de Cádiz para as reparacións e mantemento que precisen. E por esta razón será imprescindible, tras a negociación entre as partes, un anejo adicional ao Convenio de Defensa, ou calquera outro mecanismo legal que o modifique. Será entón cando o previsible futuro goberno de Rajoy comuníqueo formalmente a unhas Cortes con probable maioría absoluta do PP.

A que, pois, a precipitación de Zapatero?

Máis aló dos barruntos psicoanaliticos de vinganza contra o seu propio partido ?humillou ao desnortado candidato Rubalcaba e ha desairado á Ministra de Defensa (candidata do PSC por Barcelona), deixándolles mudos e con carita de pasar por alí?  , a primeira razón alegada polo propio Zapatero pasará sen dúbida aos libros de historia: trataríase dunha medida anticrisis, para loitar contra o paro, xa que proporcionará máis de mil postos de traballo. O xeneral Miguel Angel Ballesteros, director do Instituto Español de Asuntos Estratéxicos, non dubidou en corrixirlle: "non pode medirse polos postos de traballo (...) é unha aposta clara por converter a España nun socio leal e fiable da OTAN e EE UU".

A segunda razón, adiantada polos servizos de prensa do Ministerio de Defensa, mostra a flexibilidade e comprensión de España cos seus aliados, aínda ao prezo de torcer os seus propios mecanismos democráticos: Obama necesita presentar a partida de adecuación da base de Rota para acoller antes de 2014 ao seu catro destrutores no próximo orzamento de EE UU, que debe ser votado en novembro deste ano. E Zapatero, coa aprobación do seu Goberno dous dias despois, a pesar de non elaborar os seus propios orzamentos para o 2012 polo adianto da convocatoria electoral, fai súa esta imperioso necesidade de despregamento militar do sistema antimísiles contra Irán, facendo votos evidentemente para que Obama sexa capaz de obter o apoio bipartidista necesario para a aprobación dos seus orzamentos.