You are hereDez razóns para non mudar a lei do aborto

Dez razóns para non mudar a lei do aborto


05/01/2014

Cada día achegámonos máis a un cambio en sentido restritivo da actual lei de saúde sexual e reprodutiva e da interrupción voluntaria do embarazo, aprobada por ampla maioría en 2010, que o Partido Popular quere modificar desde o mesmo momento en que chegou ao Goberno. Sen dúbida hai razóns para cambiala ou mellorala, mais o momento social, económico e político non parece o máis apropiado para empeorala. España pasa por malos momentos e utilizar o aborto, polo que tanto sofren as mulleres, como moeda de cambio para contentar os sectores máis conservadores do seu electorado, non é xusto coas mulleres nin coa sociedade.

Tras case dous anos de reiterados, e ás veces contraditorios, anuncios por parte do ministro de Xustiza, señor Gallardón, a principal razón esgrimida para este cambio é o compromiso adoptado no seu programa electoral. Argumento pouco consistente, non só polos evidentes incumprimentos da práctica totalidade dos compromisos electorais do actual Goberno, senón porque nin sequera se axusta á letra do comprometido. Entre introducir algúns cambios na actual lexislación, especialmente no relativo ás mozas de 16 e 17 anos, e os drásticos cambios que se aveciñan, hai un gran treito. Nin sequera o sector máis aperturista do PP podía presaxiar que van botar por terra 28 anos de lexislacións razoabeis.

No caso do aborto, como en case todo, hai razóns para actuar dunha ou outra maneira. Unhas para impor as propias crenzas e desexos aos demais e outras para respectar a autonomía das mulleres para decidir sobre o seu corpo e a súa vida.

As nosas razóns para defender o mantemento da actual lei son:

Unha. Porque funciona. Non se cumpriron as profecías dun incremento notábel do número de abortos nin se produciron no seus tres anos de vixencia denuncias nin complicacións sanitarias de ningún tipo. Resolveu, pois, gran parte dos problemas de inseguridade xurídica que afectaban a lei anterior.


Dúas.
Porque respecta as mulleres. O recoñecemento dun prazo no que as mulleres poidan decidir libremente sobre se queren seguir adiante ou non co súa gravidez é a única maneira de non atropelar os dereitos fundamentais das mulleres grávidas.

Tres. Porque é conforme á Constitución.Contrariamente ao que se argumenta, a actual lexislación non é contraria á doutrina do Tribunal Constitucional que nunca se pronunciou sobre unha lei de prazos.

Catro. Porque respecta mellor a vida en formación.Establecer límites e ofrecer ás mulleres información e recursos alternativos demostrou ser a mellor maneira de conciliar os dereitos das mulleres a decidir co deber do Estado de protexer a vida en formación.

Cinco. Porque é a maioritaria en Europa. A lexislación de prazos é a máis establecida entre os países da contorna europea, especialmente no contexto dos Estados con quen compartimos tradición política e constitucional. Nunha Europa sen fronteiras non é razoabelque unha muller española sexa tratada, nos seus dereitos básicos, de modo diferente a unha francesa, portuguesa ou alemá.


Seis
. Porque non distingue entre pobres e ricas. As leis restritivas non diminúen o número de abortos, só provocan que as mulleres que non teñen recursos económicos o fagan en peores condicións, polo que á discriminación por razón de sexo únese a discriminación por clase ou condición social.

Sete. Porque a poboación está conforme. A maioría da poboación española non se recoñece no cadro dunha lexislación restritiva ou prohibicionista en materia de aborto. Segundo a última enquisa de Metroscopia, unha maioría, o 53%, apoia unha lei de prazos como a actual mentres que o 37% prefire unha lei de indicacións médicas.

Oito. Porque fai a práctica do aborto máis segura e equitativa. Facilitar os trámites fai que os abortos se realicen, como agora sucede, en períodos moi temperáns da xestación, diminuíndo os riscos asociados aos abortos tardíos. Facilita tamén que as mulleres sexan tratadas igualitariamente independentemente da comunidade autónoma onde vivan.


Nove
. Porque é unha lei eminentemente preventiva.A actual lexislación non só aborda a interrupción voluntaria do embarazo, senón a prevención e educación afectiva e sexual de toda a poboación, en especial da poboación máis nova, o mecanismo máis eficaz para diminuír o número de abortos.


Dez
. Porque derrogala supón un retroceso social de décadas. Hoxe vivimos mellor porque podemos decidir no que concierne á nosa vida sexual e reprodutiva sen que nos persigan. Perder en tres anos o que tardamos 30 en conseguir lévanos a un pasado de difícil retorno.

Dez razóns fronte a unha. O Partido Popular conta, por suposto, cunha maioría parlamentar suficiente para aprobar a reforma que desexe, axústese ou non aos seus compromisos electorais. Mais tamén ten o compromiso social e democrático de gobernar para a maioría. Sería un bo momento para darse un baño de realidade e favorecer o entendemento entre os sectores que opinan de distinta maneira sen facerllo pagar ás mulleres que se enfrontan a unha interrupción do embarazo e que, coa nova norma, gañarán sufrimento e perderán liberdade.

Non é bo lexislar contra algo que funciona. Non é xusto desconfiar da responsabilidade das mulleres. Non é democrático obrigar a unha muller a ser nai contra a súa vontade. Entón, por que castigar ás mulleres? Estamos aínda a tempo de pensar nelas e deixar as cousas como están?

Isabel Serrano Fuster é xinecóloga e portavoz da Plataforma Decidir Fainos Libres, e María Luisa Soleto Ávila é directora da Fundación Mulleres.

 

Asinan tamén este artigo:

 

María do Puy Zatón (Enclave Feminista), Francisca García Guerreiro (Asociación de Clínicas Acreditadas para a Interrupción do Embarazo-ACAI), Mar Grandal (Católicas polo Dereito a Decidir), Mª Concepción Torres Díaz (Rede Feminista de Dereito Constitucional), Marciano Sanchez Bayle (Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública-FADSP), Luís Enrique Sánchez Aceiro (Federación de Planificación Familiar Estatal-FPFE), Carmen Flores Rodríguez (Federación de Asociacións de Nais Solteiras-FAMS), Empar Pineda (Outras Voces Feministas), Ana Alcalde (Alianza pola Solidariedade), Montserrat Boix (Mulleres en Rede), Yolanda Besteiro de la Fuente (Federación de Mulleres Progresistas), Francisca Tarazaga (Mulleres por Europa), Tina Alarcón (Asociación Asistencia a Vítimas de Agresións Sexuais), Teresa López (Federación de Asociacións de Mulleres Rurais-FADEMUR/FADEMUR), Paz Martin (AMALTEA), Beatriz Sacro Roberto (Médicos do Mundo España), Silvia Calurano (Federación Mulleres Novas), Pomba Gil Da Rúa (Asociación de Mulleres para un Envellecemento Saudable), Elvira Méndez (Asociación Saúde e Familia), Pilar Vicente de Foronda (Asociación Igualdade de Xénero na Cultura), María Pato Rodriguez (Asociación Eleanor Roosevelt), Silvia Carizo (Asociación de Mulleres Inmigrantes Malen Etxea, País Vasco), MªIsabel A. González (Colectivo pola Diversidade Rosa Luxemburgo), Maria Ferrero Barrio (Associació de Planificació Familiar de Catalunya i Balears), Amparo Antuña Asenjo (Federación Mulleres Progresistas de Asturias), Elena Álvarez López (Asociación Mulleres Opañel), Sara Díaz Hernández (Asociación de Mulleres de Nós Mesmas de Chamberí), Elena de León Criado (Asociación Dereitos Humanos das Mulleres e Desenvolvemento-DEHMUDE), Rebeca Julián Ruiz (Federación Estatal de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais-FELGTB), Montserrat Santos Lorenzo (Asociación Galega para a Saúde Sexual-AGasEx), Celia Areas Casas (Federación de Asoc. Mulleres María Laffitte), Gloria García-Neto (Colectivo Escola Non-Sexista, Asturias), Begoña Sánchez González (Asociación Feminista de Asturias-AFA, Esther Martínez Domínguez (STEA, Zaragoza), Antonia Jesús Burgos García (Asociación de Mulleres Nerea, Málaga), Carmen Caparrón Crespo (Asociación de Mulleres Rosa Chacel), Carmen Caparrón (Federación de Mulleres do Poñente pola Igualdade, Almería), Rosa Gómez Torralbo (Federación Feminista Gloria Areas), Lourdes Muñoz (Plataforma Nosatres Decidim, Catalunya), Mar Vicent, (XATEBA - Asociación pola igualdade e contra a violencia de xénero, Xàtiva, Valencia), Lola Oltra Gómez (Asociación Eleanor Roosevelt), Concha Alarcón González (Asociacións pola Igualdade de Xénero Guadalhorce Equilibra, Málaga), Amanda Rodríguez Pinto (Arcópoli, asociación LGTB+H, Universidades Politécnica e Complutense, Madrid), María Ferraz Dobarro, (Asociación Contramarea, Canarias), Fátima Arranz Lozano (Rede Ecofeminista), Angustias Bertomeu Martínez (Asociación E-Mulleres), Anabel Santos Castro (Asociación de Mulleres Puntos Subversivos, Andalucía), Mercedes Ruiz-Gimenez Aguilar (Asociación de Investigación e Especialización sobre Temas Iberoamericanos-AIETI), Natalia Salvo (Organizacións Feministas de Zaragoza), Mª Aciñeira Gutiérrez Ibán (Asociación Leonesa Simone de Beauvoir), Andrea Castelo Díaz (Asociación Ecuestre entre a Veiga e a Neve), Concepción Díaz Rodríguez (Asociación SARAE), Patricia Rodríguez Calviño (Igualdade das Mocidades Socialistas de España -JSE), Pilar Rodríguez (Partido Socialista, Madrid), Teresa Gutiérrez Álvarez (Igualdade do PSL- PSOE), Laura Nuño Gómez (Áreas Transversais EU-CM), Cándida Barroso Chulia (CCOO, Valencià), Francisca López García, (Confederación Intersindical), Esperanza Montero (Colectivo de gais, lesbianas, transexuais e bisexuais, Madrid) e Nirvana González Rosa (Movemento Amplo de Mulleres de Porto Rico, MAMPR).