You are hereEste Goberno está creando unha policía política

Este Goberno está creando unha policía política


02/05/2014

A policía, un corpo creado para empregar a violencia, propende por si mesma a adoptar a violencia como ideoloxía, unha violencia sempre a favor do Estado e da orde instituída.

Imaxinemos un país onde a policía só vixiase, detivese e golpease uns cidadáns e non a outros, que protexese os ladróns e reprimise as protestas das vítimas do roubo. É fácil de imaxinar, até onde eu sei creo que todos os países son así, e desde logo iso é o que ocorre en España dun modo moi concreto coa policía antidisturbios. Unha policía deseñada para reprimir as protestas contra os desafiuzamentos, o paro, os abusos da banca española e internacional. Se soubésemos algunha vez dunha reunión de banqueiros enriquecidos con diñeiro público disolta pola policía e os seus participantes detidos e conducidos en furgón policial a comisaría, entón pensariamos que estabamos equivocados, pero mentres tanto só podemos pensar que é unha policía ao servizo dun grupo social e os políticos que protexen os seus privilexios e os representan.

Haberá quen me diga que hai policía antidisturbios na maioría dos países e que non a creou este Goberno, e terá razón, o cal non quita que sexa certo que é un corpo de policía política creado especificamente con esa función; só engade a evidencia da férrea orde social que protexen partidos con nomes distintos. Pero como non se trata aquí de reflexionar en abstracto sobre a natureza do Estado e as súas institucións referireime ao que está a levar a cabo este Goberno: transformando de modo planificado toda a policía nunha policía política, cousa propia dun estado totalitario.

Para referirse en España con propiedade á policía hai que referirse ao Estado, o Estado existente é a continuación natural e sen traumas do Estado franquista. Seguiron nos seus postos os mesmos xuíces, os mesmos altos funcionarios do Estado e os mesmos xenerais e mandos da policía, non houbo depuración ningunha, revisión ningunha das súas actuacións. O antifranquismo pretendía a disolución ou depuración de "os corpos represivos" que non houbo, e podemos comprobar canta razón había nese obxectivo. Vemos cada día como o Estado protexe a Billy o Neno ou ao capitán Muñecas, funcionarios impolutos, e deixa sen protección as súas vítimas. Este Estado está máis cos torturadores que cos torturados, é tan simple como evidente. Teño a completa seguridade de que as nosas fichas policiais seguen existindo; como calquera Estado autoritario négannos o dereito a coñecer o que a policía franquista anotou de nós, pero non me cabe dúbida de que é posible que un día volvamos ser detidos e o mesmo policía ou outro nos lerá unha ficha que seguiu ampliándose desde entón.

Sen dúbida a evolución da sociedade notouse e beneficiou que tamén chegase a ese corpo o sindicalismo: fixo máis visible aos seus membros a súa condición de asalariados, común aos traballadores. Pero se os mesmos torturadores seguiron en activo e ascendido a posicións de mando é porque o franquismo é unha ideoloxía moi asentada no Estado e concretamente na policía.

E hai uns días soubemos da pretensión do Ministerio do Interior de educar a policía ideoloxicamente e cando este goberno di que quere educar o espírito nacional sabemos que se trata de "españolizar", como lle gusta de facer Wert aos nenos. É dicir, a ideoloxía explícita da dereita española. De modo que non son anécdotas soltas o invocar á Virxe e condecorala ou que se repitan os insultos de carácter xenófobo de policías contra cataláns, por exemplo. É evidente que ante a vontade de gran parte da cidadanía catalá e dos seus representantes de votar e revisar a súa situación en relación ao Estado, o Goberno estea a utilizar todos os resortes do aparello xudicial e policial para reprimir esta pretensión. Por iso sabiamos hai unhas semanas dunha trama de policías nacionais de Madrid que espiaban a sede dun partido político catalán ou a espionaxe e difusión da identidade de xuíces proclives a recoñecer legalmente a consulta catalá.

Estamos nun momento en que se radicalizan os resabios franquistas dentro dese corpo, conscientemente instrumentalizados polo Goberno. O proxecto de lei de "seguridade" de Fernández Díaz é un programa de represión autoritaria que conduce á represión da liberdade de prensa e de expresión, pero a suma de declaracións e actuacións de Fernández Díaz á fronte dese ministerio son todo un programa completo de fascistización e a utilización de policías e gardas civís en operacións de control e manipulación política son constantes. Constantes as sistemáticas acusacións de terrorismo a calquera protesta e o tratamento de terroristas ou simpatizantes a calquera disidente, o terrorismo é a grande enerxía que, paradoxalmente, debilitou o nacionalismo vasco pero vigorizou o nacionalismo español. E sempre lle fixo dano ás súas vítimas e á

O último caso, escandaloso, é a chamada "operación araña" construída por mandos da Garda Civil e que consiste en deter unha serie de individuos que escriben barbaridades nas súas contas de Twitter e Facebook. Deixemos de lado o asunto de se as redes sociais son un espazo persoal ou un medio de comunicación; o que hai é unha operación de propaganda ideolóxica contra a inimiga pantasma, "os terroristas".  Unha serie de persoas, desconectadas unhas doutras e en ocasións distintas, escriben animaladas contra a policía ou as vítimas de ETA, desafogando a súa frustración ou a súa rabia. Unhas expresións cheas de odio e impotencia quizá escritas despois de mamarse de alcol ou fumados. Ou fartos, ou humillados, ou quizais vítimas dalgunha medida política do Goberno. É evidente que, de ser faltas, merecen castigo, pero non hai ningunha organización terrorista polo medio, é esa investigación a que tece unha trama inexistente. Iso chámase "montaxe".

Cando este Goberno pase nada será igual a como era antes de chegar, os danos que deixará serán incuantificables. Un deles é o dano que lle está facendo á Policía como institución, ninguén lle fixo tanto dano como o que lle está inferindo este Goberno. Un dano moi difícil de reparar.

Orixinal Praza Pública