O auto do Tribunal Supremo do 14 xuño, polo que se recusa a concesión dunha autorización extraordinaria de saída a Oriol Junqueras para asistir á Xunta Electoral Central e cumprimentar os trámites para adquirir a condición de deputado ao Parlamento Europeo, é vergoñoso. Pon de relevo máis unha vez a incapacidade da Sala do Penal para asumir que actúa no cadro dun constitucionalismo multinivel en que xa non é tan ‘supremo’ como o era antes da Constitución de 1978.

 

Resultado de imaxes para gribunal supremo

.
.
Os seus razoamentos non ponderan dereitos, só os transgreden. A súa argumentación consiste nun cúmulo de insinuacións, ningunha delas completa como para converterse en fundamento. Non se entende que importancia ten que Oriol Junqueras adquirise a condición de membro do Congreso dos Deputados -en suspenso, grazas a unha decisión ‘teledirigida’ da mesa deste-. Expresa que se intensificou o fumus boni iuris -de que, de rebelión, de sedición, de malversación, de todas elas?- sen que esa expresión misteriosa mereza ningunha frase explicativa. Engade que o proceso é complexo, dividido nunha serie de fases, sen explicar que dificultades expón esa complexidade canto á súa situación procesual.
.
Mais o máis frustrante é a parte dedicada ao periculum in moura: o medo á perda do control xurisdiccional sobre a medida cautelar desde que se abandona territorio español. Máis para acudir a Bruxelas, onde se instalou a sede do goberno da República catalá no exilio. Habería que lembrar ao Supremo que Junqueras non pretende ir a Laos, como algúns ilustres prófugos da xustiza española da década do noventa. Pretende ir a un país do que resulta difícil dicir que non está dotado dun sistema xurídico garantista dentro dos niveis esixentes expostos pola Unión Europea e polo Consello de Europa.
.
É verdade que Oriol Junqueras gozará de inmunidade como deputado ao Parlamento Europeo porque así o quixemos un número importante de persoas en Catalunya, Euskadi e Galiza, así como doutras partes do Reino de España, e como así establece o propio Regulamento da Eurocámara. Parece que o xuíz Marchena e a súa Sala dubidan de que a Xustiza europea sexa homologábel á nosa e de que o suplicatorio ante o Parlamento Europeo se tramite adecuadamente. A dúbida colócase antes ao contrario: se a xustiza procesual española, tal e como está a ser aplicada pola Sala do Penal do TS, é homologábel á europea ou, por extensión, se o Dereito substantivo Penal pode homologarse ao doutros Estados membros da UE.
.
Para non sacrificar ningún interese ou dereito dos que converxen -como campanudamente expresa o auto que pretende ponderar- non vemos o inconveniente de que Oriol Junqueras tome pose da súa acta -con respecto do contido esencial do Dereito fundamental de participación e non con absoluto menosprezo, como fai o TS- e que, a seguir, a Sala do Penal do TS emprenda os trámites procesuais oportunos. Isto é máis proporcionado e ponderado que sacrificar un dereito de participación que, á vista de ese fumus boni iuris que insinúa o auto, nunca poderá ser efectivo.
.
É evidente que o Tribunal Europeo dos Dereitos Humanos declarará que foi vulnerado o dereito de Oriol Junqueras a un proceso equitativo. É evidente tamén que ao abrigo do Regulamento do Parlamento Europeo, a comisión competente sobre a inmunidade dos Deputados europeos vai ter desde a súa constitución unha bomba-reloxio xa que a vulneración do dereito a recoller a acta ficou sometida a capricho de Marchena. Esta comisión parlamentar -a Xurídica- vai ter este caso nas súas mans e o cabeza de lista da coalición Agora Repúblicas terá que asistir a Bruxelas máis cedo que tarde. Impedir ir Junqueras a recoller a acta nesta segunda-feira en Madrid… É un clamor que as condenas da Corte dos Dereitos Humanos de Estrasburgo a España talvez non sexan máis en número que a outros Estados, mais si máis soadas. Junqueras ten os seus dereitos políticos intactos e foron tan flagrantemente vulnerados por capricho dun Tribunal que en lugar de facer xustiza, fai política. Da mala, da que se podería titular de como se consumou unha discriminación. C’est la honte, como dirían nos corredores do tribunal europeo.

Público

Ana Miranda – Jaime Cabeza