Cando Xabi Rei tirou a vida en Puerto hai dous anos e medio, o único que podía consolar era desexar que fose o último. Con efecto, era máis un desexo que unha realidade. En tanto en prisión houber 230 persoas e familias sometidas a políticas excepcionais, a roleta rusa irá caendo puntualmente na casa máis negra.

 

Cárcel - EcuRed

 

 

A morte de Igor González Sola en Martutene sacode conciencias, máis aló de quen o chorará. Moitos non o farán, mais se se deteñen un momento a ler a súa historia concluirán rápido que é unha mala noticia e que tamén resultaba perfectamente evitábel: con tentativas de suicidio previas, con quince anos de cárcere acumulados, con tres cuartas partes de condena cumpridas, por que non estaba en casa cos seus? Que tipo de xustiza é a que o mantiña en Martutene, en plena pandemia? Quen deseñou este itinerario por Puerto, Granada, Badajoz, Soria… nun retorno desesperantemente lento que xa non poderá concluír? Alguén pode sentirse satisfeito persoal ou politicamente por unha noticia así?

Dixérono hai dous anos os familiares de Xabi Rei, despois de este tirar a vida en Puerto. Dixérono fai tres os de Kepa del Hoyo, ao que se lle partiu o corazón en Badajoz. Oxalá as súas mortes fosen as últimas. Si, deberían selo. Non ocorreu así. O sufrimento diario dos presos e as súas familias é incesante, mais en ocasións así se fai plenamente evidente, estoura en toda a súa crueza. O Goberno do PSOE e UP debería entender o que lle están dicindo os familiares, por que levalo a Soria se pode ser a Martutene? E teñen que reflectir sobre esta morte, por que Martutene se Igor González Sola tería que estar na rúa, á luz de calquer criterio?

Sobran divagacións despois desta morte. Puerto ou Martutene, doenza ou suicidio, prisioneiro ou familiar… Non é onde, como ou quen, é que: a traxedia tocará á porta irremediabelmente de tanto en tanto se 230 persoas son mantidas nos cárceres, moitas delas sen expectativas de saída, boa parte doente ou de idade avanzada, case todas en situacións ilegais. Eternizar esta situación é seguir dando voltas, aínda que sexa a menor ritmo, á súa roleta rusa e a das súas familias.

Sinceramente é un milagre estatístico que ningún familiar morrese nas estradas desde Nati Junco en 2007, con todas as voltas ao mundo que deberon dar desde entón nais, pais, avós, fillas, amigos…. E é un caldo de cultivo explosivo que aínda haxa dúas decenas de presos vascos gravemente doente atrás das reixas, varios con problemas psicólogicos terribeis despois de torturas e isolamento, algúns cunha idade que os sitúa na diana do covid-19…

No cárcere só cabe sobrevivir, e ás veces nin iso. A prisión só achega dor a unha sociedade que leva demasiadas décadas sufrindo pola violencia política. Hoxe xa é tarde para Igor González Sola, mais aínda é tempo para evitar máis bágoas.

Ramón Sola

Naiz