Villaroya é un catalán nacido en Montsià que cando Franco agonizaba decidiu incorporarse ao exército español, concretamente á academia do ar. Unha decisión que explica que tipo de persoa é, nomeadamente para todos os que ainda poden lembrar o ambiente que se vivía naqueles anos e a imaxe e a realidade daquel exército. Cos anos este xeneral foi subindo na hierarquía até que, hai dous meses, o goberno socialista o nomeou máximo responsábel militar. E en virtude desta posición aparece nas conferencias de prensa.

Na intervención de onte, transcribo literalmente, Villaroya dixo, sen calquera sentimento de vergoña, que a loita contra o coronavirus ‘é unha guerra de todos os españóis’ e chegou a afirmar: ‘Desde a miña experiencia, neste momento de contenda bélica, son moi importantes os valores militares: disciplina, espírito de sacrificio e moral de vitoria’. Pasemos por alto a definición, máis que infeliz, da actual crise sanitaria como unha guerra. Non hai guerra ningunha e en ningún outro lugar do mundo salvo España os militares aparecen ao mando da crise. Mais, que hoxe un militar español nos fale de valores, creo que ultrapasa os limites do que unha sociedade sensata pode chegar a aceptar. Por moita paciencia que teñamos.

Porque o exército español non é precisamente unha institución modélica. Hai pouco vimos como 29 xenerais, un almirante, 105 coronéis, 15 tenente-coronéis, 12 comandantes e 14 capitáns mesmo se atrevían a asinar un manifesto para defender a figura de Franco e pronunciarse contra a exhumación do ditador. Cousa que, de resto, non fai máis que confirmar o que os datos electorais xa puxeran en evidencia: a correlación entre a presenza de instalacións militares e o aumento significativo do voto da extrema dereita.

Mais non se trata dunha cuestión ideolóxica sen máis. É que os militares españóis non teñen precisamente un rexistro de servizos digno que presentar á sociedade. Os seus submarinos non mergullan. E as fragatas afunden. E os buques que teñen que resgatar pilotos que se despeñaron -que non se sabe por qué se despeñan tantos-  encallan. E os míseis dos seus avións dispáranse sorprendentemente a poucos metros da fronteira rusa e poñen en perigo Estonia, que en teoría queren defender -defender en troca de que non diga nada sobre a Catalunya, enténdase ben. Até se chegaron a encontrar no buque almirante da armada 127 kgs de cocaína! Hai 56 pilotos do exército do ar -precisamente o que dirixe Villaroya- investigados por unha trama de facturas falsas. E os millares de millóns que o estado español gasta en tropas e armamento aparecen nos títulos dos xornais unicamente para dar conta de como se deitan ao lixo.

Como explica ben o tenente Luis Gonzalo Segura, esta xente é capaz de facer barbaridades como estragar un buque de setenta millóns de euros, convertido en ferro vello pola neglixencia dun mando que o fixo encallar nun lugar en que era evidente que encallaría; ou enviar un buque a recoller migrantes, nunha acción propagandística, e darse conta, unha vez no porto, que non podían entrar porque non se tomaran as medidas.

E todo isto sen falar do que esta xente representou historicamente. O exército español é un exército que só gaña contra a súa propia populación. A última vitoria de que podería presumir é precisamente a que conseguiu contra o poder lexítimo, entre 1936 e 1939. E máis vale que non o fagan, por favor. O resto é todo deprimente ou ridículo, como o sainete aquel da invasión do illote de Perejil no 2002. Fica para a historia a derrota de Sidi Ifni en 1958 contra o Marrocos e a traizón ao pobo saharauí, xa sob a dirección do corrupto Juan Carlos, como os últimos fitos dunha historia que é calquera cousa menos exemplar.

É verdade que, despois diso, e no contexto da integración na NATO, que precisamente forzaron os socialistas, o exército español participou en operacións internacionais en que quixo lavar a cara para facer ver que está onde non está. Non sei se lembran algo de interese nestas operacións, mais se se dan ao traballo de raspar un pouco encontrarán, ao contrario, relatos ben pouco edificantes. Como os que describe, por exemplo, o libro de L.Paul Bremer My year in Iraq (Simon & Schuster, 2006)

Bremer, que foi nomeado por Bush administrador do Iraque despois da invasión, non é que sexa tampouco exemplo de nada. Todo o contrario. Mais polo seu papel de gobernador de feito no Iraque puido observar de perto o papel que fixo alí o exército español. E deixou escritas, na hora de retratar a participación española na batalla de Najaf, pérolas como esta: ‘A súa actuación é indignante […]. Mantéñense agachados nos tanques sen faceren nada en tanto os outros combaten […], non asumen ningún tipo de compromiso.’

É inacreditábel que nun momento tan grave como o actual o goberno español se dedique a facer anuncios publicitarios en lugar de tomar as decisións sanitarias que serían necesarias para salvar a vida da xente. E ainda se atreven a falar de valores…

Vicent Partal

VilaWeb